استارتاپ‌ها و شرکت‌های کوچک و متوسط (SMEها)—از ایده‌پردازی تا اجرا—در ایران با چالش‌های همزمان محدودیت منابع مالی، عدم دسترسی به ابزارهای تحلیلی استاندارد و وابستگی به نرم‌افزارهای خارجی مواجه‌اند که اغلب به دلیل تحریم‌ها، هزینه‌های بالا و عدم شفافیت داده‌ها، منجر به شکست کسب‌وکارها، خروج ارز و کاهش رشد اقتصادی می‌شود و مشکلات عدم داشتن طرح تجاری مناسب همراه با محاسبات مالی در این امر بسیار تاثیر گذار می‌باشد.

این نارسایی سبب شده:

• استارتاپ‌ها و SMEها (۴۰٪ اشتغال و ۲۵٪ GDP) از جذب سرمایه محروم شوند و نرخ شکست آن‌ها تا ۶۰٪ افزایش یابد؛
• خروج سالانه  ارز برای لایسنس نرم‌افزارهای خارجی (مانند کامفار) رخ دهد؛
• شفافیت مالی کاهش یابد و خطاهای محاسباتی (در اکسل دستی) فساد و پرونده‌های تخلف را ۲۵٪ افزایش دهد؛
• اشتغال پایدار در بخش فناوری محدود شود و مهاجرت متخصصان تشدید گردد؛
• سیاست‌های اقتصاد مقاومتی و برنامه هفتم توسعه (رشد ۸٪ GDP از فناوری) محقق نشود.
• نگارش طرح های غیر واقع بینانه و ایجاد مشکلات مدیریتی و تاثیر در نرخ شکست استارتاپ ها و کسب وکارها.

نقش‌آفرینان پروژه این است که ابزارهای هوشمند بومی ایجاد شود که تحلیل مالی و طرح‌های تجاری را شفاف، دقیق و مقاوم به تحریم کند—جایی که داده‌های واقعی بر رشد کسب‌وکارها، کاهش وابستگی و توسعه پایدار اثر مستقیم بگذارد.

ایجاد یک سامانه هوشمند مبتنی بر هوش مصنوعی که داده‌های مالی و بازار را به صورت خودکار جمع‌آوری، تحلیل و گزارش‌دهی کند، تا تحلیل‌های مالی (NPV، IRR، DCF)، تدوین طرح‌های تجاری استاندارد و پیش‌بینی ریسک‌ها را ارتقا دهد و جریان داده‌ای شفاف، بومی و مقاوم به تحریم برای تصمیم‌گیری‌های اقتصادی فراهم آورد.

الف) کسانی که این پروژه دغدغه‌هایشان را مرتفع می‌سازد:

• استارتاپ‌ها و SMEها: کاهش هزینه‌های تحلیل مالی، افزایش دقت محاسبات و موفقیت در جذب سرمایه تا ۴۰٪.
• صندوق‌های سرمایه‌گذاری و بانک‌ها: گزارش‌دهی استاندارد، کاهش ریسک سرمایه‌گذاری ۳۰٪ و سرعت ارزیابی طرح‌ها تا ۵۰٪.
• سازمان‌های دولتی (مانند سازمان بورس، معاونت علمی و فناوری، مرکز آمار ایران): شفاف‌سازی اقتصادی، کاهش فساد مالی ۲۵٪ و حمایت از اقتصاد مقاومتی.
• تحلیلگران مالی و مشاوران: کاهش زمان تحلیل از ۴۰ ساعت به ۱ ساعت و حذف خطاهای انسانی تا ۷۰٪.
• جامعه عمومی: افزایش اشتغال و جلوگیری از شکست کسب و کارها

ب) کسانی که ممکن است پروژه بر دغدغه‌هایشان محدودیت یا اثر منفی بگذارد:

• ارائه‌دهندگان نرم‌افزارهای خارجی (مانند کامفار): کاهش سهم بازار به دلیل جایگزینی بومی و هزینه‌های پایین‌تر.
• مشاوران سنتی مالی: نیاز به آموزش جدید برای رقابت با سیستم خودکار، که ممکن است درآمد کوتاه‌مدت آن‌ها را کاهش دهد.

ج) کسانی که برای محقق شدن امکان‌های پروژه، کاری انجام دهند:

• تیم توسعه‌دهندگان: طراحی نرم‌افزار، ادغام هوش مصنوعی و محاسبات مالی.
• مراکز پژوهشی و دانشگاهی (مانند دانشگاه تهران، معاونت علمی): نیازسنجی بازار، اعتبارسنجی فنی و ارائه داده‌های محلی.
• تامین‌کنندگان داده (مانند بانک مرکزی، سازمان بورس): فراهم کردن داده‌های زنده بازار (تورم، ارز، قیمت مواد).
• سرمایه‌گذاران و شرکای صنعتی: تامین مالی برای پیاده‌سازی، تست در کسب‌وکارهای واقعی.
• سازمان‌های دولتی (مانند گمرک، مرکز پژوهش‌های مجلس): مجوزها، انطباق با قوانین و حمایت برای استانداردسازی.
• کاربران نهایی (استارتاپ‌ها و صندوق‌ها): ارائه بازخورد برای به‌روزرسانی و شخصی‌سازی سامانه.

• بر اساس اسناد، نتایج پروژه با معیارهای کمی و کیفی ارزیابی می‌شود که شامل موارد زیر است:

  • دقت محاسبات مالی: ۹۸٪ برای شاخص‌هایی مانند NPV و IRR (اندازه‌گیری با مدل‌های AI مانند تحلیل حساسیت و DCF).
  • کاهش زمان تحلیل: با هوش مصنوعی با سرعت بالا
  • افزایش جذب سرمایه: رشد نرخ موفقیت استارتاپ‌ها در جذب سرمایه (با آمار صندوق‌های سرمایه‌گذاری).
  • صرفه‌جویی ارزی: کاهش ۲۰٪ وابستگی به نرم‌افزارهای خارجی تا سال 1406 (سالانه چندین هزار دلار صرفه‌جویی).
  • شفافیت و کاهش خطا: ۷۰٪ کاهش خطاهای انسانی و ۲۵٪ کاهش پرونده‌های تخلف مالی (با گزارش‌های نموداری و خودکار).